Vogelaar

En daar was ze weer. Ella Vogelaar, de minister die door Powned onderuit werd gehaald, althans die rubriek gaf de PvdA-bonzen het excuus haar te lozen.

De boerendochter Vogelaar is zo’n oude sociaal-democraat. Het hart op de goede plaats, afkomstig uit de vakbeweging – zo’n keurige van leraren -  politiek niet zo handig, maar misschien daardoor wel sympathiek. Eerst moest ze vorige week nog even stof happen voor de enquêtecommissie die de ontsporing van de woningbouwcorporaties onderzoekt.

Vandaag sloeg ze terug in de Volkskrant. In een uitstekend betoog legde ze de vinger weer eens op de zere plek bij de PvdA. Willen meeregeren om invloed te hebben op het beleid tegen elke prijs. En daarom de echte vertegenwoordiger van de sociaal-democratie, aldus de partijbonzen.

En keer op keer gaat het grandioos mis. Wim Kok schudde de ideologische veren af en daarmee maakte hij de weg vrij voor de opkomst van die andere socialistische partij met Trotskistische trekjes de SP. De kiezers rekenden uiteindelijk af met die kleurloze PvdA.

Wouter Bos wist de partij er nog eens bovenop te helpen. Zo’n beetje het redelijk alternatief. Maar altijd weer afzetten tegen partijen ter linkerzijde in plaats van wat eigenlijk zou moeten tegen rechts. Het legde hem geen windeieren en de partij klom weer omhoog.

De regeringsdeelname bleek geen succes. De neiging om acceptabel gevonden te worden leidde er weer eens toe dat de partij naar rechts opschoof. Toen nog een crisis en banken gered zonder voorwaarden en daarna niet de schuldigen durven aanwijzen. De SP groeide tegen de klippen op.

Bij de laatste verkiezingen was het weer zo’n vertoning met Diederik Samson. Stem op ons want anders wint de verschrikkelijke Rutte. En vooral niet op linksere partijen. Het werkte weer op de bange kiezersmassa. Maar welk een teleurstelling, Rutte werd – raar maar waar – weer groter. En de PvdA ging bij voorbaat akkoord met een regering met de VVD.

Weer is de partij inmiddels gedecimeerd voor die zet. Teleurgestelde kiezers blijven weg of geven hun stem aan de SP of D66, even onbegrijpelijk overigens want sociaal-economisch is die laatste partij rechtser dan de VVD. Vogelaar wijst er terecht op dat het afzetten tegen links en steeds weer in zee gaan met rechte de kiezers heeft weggejaagd.

En ze bepleit nauwere samenwerking met SP en Groenlinks. En de Partij voor de Dieren zou ik zeggen, de enige linkse en groene partij met echte principes. Maar dit is voor een boerendochter een stap te ver. Dat begrijp ik wel met een broer die een belangrijke rol speelt in de boerenwereld. Ze zou niet meer thuis kunnen komen.

Een linkse meerderheid zit er in Nederland niet echt in, hoewel het sociaal-economische programma van de PVV behoorlijk links is. En als je dat meetelt, zou je wel eens op zo’n meerderheid kunnen uitkomen. Maar goed dit is dagdromen en met die partij kun je niet samenwerken.

Vogelaar zullen we niet meer terugzien in de politiek en Samson zal haar wel weer afschieten. De geschiedenis herhaalt zich voor de partij, tot hij opgeheven wordt. Toch jammer. Want de SP is voor veel mensen net een stapje te ver. En dan heeft Nederland geen grote sociaal-democratische vertegenwoordiging meer.

Medelijden

Is het neerbuigend medelijden te hebben met Brazilië na de sneue uitschakeling door Duitsland? En is het hard om te juichen met Duitsland?

Het zijn van die vragen die bij een mens opkomen na gisteravond. Ooit las ik van iemand zo’n soort van medelijden in de sfeer van die hebben een overwinning meer nodig dan Nederland. Daar droop de vooringenomenheid vanaf en een ontstellende gebrek aan kennis van het betreffende land.

Niet dat ik nu alles weet van  Brazilië. Jaren geleden had ik een bijzondere voorkeur voor het land door de prachtige boeken die August Willemse had vertaald. Ik verslond zo’n beetje alles wat eruit dit land kwam. Literatuur, muziek, alles.

Zelfs een diplomatencursus Portugees voor Brazilië liet ik niet aan mij voorbij gaan. De collectie muziek – toen nog vrij ingewikkeld om aan te komen – was na enkele maanden indrukwekkend. Ook was er een korte mailwisseling via ICQ – wie kent het nog – met een jongedame. Hieraan kwam een snel einde toen mijn echtgenote van een Braziliaanse kennis hoorde welke dames – piranhas – erachter die mails konden zitten.

Toch denk ik daardoor wel iets te weten van het land. Van de levensvreugde, de billenliefde en de rol van voetbal. En waar het voor de meesten van ons wat dramatisch overkomt, al die foto’s van huilende gezichten, denk ik het wel een beetje te begrijpen.

Ook wat de impact is voor dit land dat zo’n grote verandering doormaakt. Daarin had een wereldkampioenschap aan kunnen bijdragen, mits het land zelf met de hoogste eer zou gaan strijken. Anders zou het een onverantwoorde investering zijn geweest waar het geld veel beter besteed zou zijn aan onderwijs bijvoorbeeld en bestrijding van armoede.

Helaas is dit wel het gevreesde scenario. Als een amateurclub liet het elftal zich door de Duitsers aftroeven. Eind van een droom. Dat is een veel groter drama dan het verliezen van de finale door Nederland in voorgaande kampioenschappen. Na de opgefokte oranjegekte waren we het verlies de volgende dag al weer vergeten en verwijderden het oranje.

In Brazilië is dat allemaal anders, want voetbal is er deel van het leven, waarin even de dagelijkse sores vergeten kan worden. Zo bekeken voel je een brok in de keel bij de beelden van de ontgoochelde gezichten. De Duitsers gaan verder en Nederland moet dit nog voor elkaar boksen, maar voor deze landen is het geen vitaal belang.

Dus ja, je mag medelijden voelen met de Brazilianen zonder neerbuigend te zijn. Een beetje empathie zou ook voor sportverslaggevers op zijn plaats zijn. Natuurlijk kon Brazilië niet winnen met dit elftal. Maar treurig is het wel en we moeten maar afwachten wat de gevolgen zullen zijn.

Rare partij, die VVD

Bij de discussie over racisme dook een naar trekje van Nederland op. Het weigeren te erkennen, dat grote delen van de bevolking er merkwaardige denkbeelden op na houden.

Net zo goed als er racisme is en heel Nederland dit ontkent is er nog een ander rare en even erge ontkenningsfase onder de Nederlanders. Het schemert een beetje door in de felle weerstand tegen windmolens. Een weerstand die niet echt goed te verklaren valt uit alleen maar angst voor aantasting van het heilig uitzicht over het niets.

In de discussie daarover zag je al dat er heel veel mensen zijn, die helemaal niet willen geloven dat er zo iets is als een klimaatprobleem. Eerder dacht ik dat dit alleen in de donkere krochten van het internet het geval was maar langzaam wordt het salonfähig zoals bepaalde vormen van racisme dat zijn geworden.

Eerst was het de nauwelijks serieus te nemen PVV waar lieden als Fritsma en Mos – oh die hoofden – vuur spuugden als het ging om klimaatopwarming. Waar serieuzer sceptici nog accepteren dat het klimaat opwarmt maar de rol van de mens hierin ontkennen, denken Mos en Fritsma c.s. dat zelfs van die opwarming geen sprake is. Een links sprookje, zo iets.

Ach, dit moet ook een uitlaatklap hebben denk je dan. Tot in de fatsoenlijk geachte VVD ook dergelijke geluiden opduiken. Nu had ik al eens opgemerkt dat lieden die die partij een warm hart toedragen een merkwaardig soort argwaan ten toon spreiden als het gaat om het klimaatpanel IPCC.

Een argwaan die een beetje liberaal zou moeten hebben ten opzichte van de echokamers der klimaatscepsis gefinancierd door de fossiele industrie. Nu wordt het evenwel ernstig. Het ‘wetenschappelijk’ instituut van de VVD, de Teldersstichting heeft een rapport uitgebracht over het klimaatprobleem.

De conclusie is zo’n beetje er is geen klimaatprobleem, als er wel zo’n probleem is, is er geen menselijke oorzaak en als die er wel is dan kunnen we er toch niets tegen doen. Dus armpjes over elkaar, geen subsidies voor windmolens en ander links gedoe, maar de belastingvoordelen voor fossiele brandstoffen in stand houden, want o wee als het bedrijfsleven er last van krijgt.

De opstellers van het rapport hebben haarfijn aangevoeld dat een flink deel van de VVD-achterban eigenlijk niks gelooft van die hele klimaatopwarming. Tot dusver wuiven de VVD-bewindslieden de conclusies van het rapport weg. In een volgend VVD-kabinet zou dit wel eens anders kunnen zijn. Er moet dan immers weer een partijprogramma komen en dat put doorgaans rijkelijk uit stukken van de Teldersstichting.

Terwijl het echt zoeken is naar serieuze wetenschappers die nog twijfelen aan een klimaatopwarming ten gevolge van menselijk handelen, weet de VVD ze te vinden. Dit heeft iets treurigs. In zo’n beetje alle fatsoenlijke landen om ons heen krijgen dit soort geluiden geen enkele weerklank.

Alleen oud-premier José María Aznar van Spanje zit in een duister clubje klimaatsceptici en werd mede daarom door een Amerikaans magazine verkozen tot een van ’s werelds oud-presidenten die na hun ambtstermijn de wereld slecht hebben gediend. In dat rijtje dreigt Rutte straks ook te komen met zo’n partij achter zich.

Ietsje vrijheid

Over vrijheid hebben filosofen dikke boeken geschreven. Het begrip is geheel en al ontdaan van alle romantiek. En toch lonkt de vrijheid.

Nu ben ik niet zo van het vrije en blije leven. Sowieso niet van dat blije. Zoveel blijs is er niet in het leven. En hoe vrij kun je zijn?  Niet werken vrij? Misschien in de tijd van de leisure class waar Thorsten Veblen zo’n mooi boek over heeft geschreven. In deze tijd wordt de niet-werkende geen vrijheid meer gegund door daadkrachtige politici.

Mannen van zekere leeftijd springen dus op de fiets en racen anderen van de weg en dromen dat dit vrijheid is. Of erger nog, ze halen hun motorrijbewijs en trekken erop uit. Stille dijkweggetje worden geteisterd door motorgedreun, want vrijheid zonder het geluid van een ferme motor is maar flauwekul.

Heel even heb ik het overwogen, toen een vriendin de motorscooter van haar overleden man ter overname aanbood. Maar de geboekte proefles heb ik afgezegd, akkoord ook omdat mijn geliefde zich enige zorgen maakte over mijn gestel gezien eerdere ongelukken op zelfs een elektrische fiets.

Alleen in mijn gedachten kan ik vrij zijn, schreef een dichter. En zelfs dat valt veelal nogal tegen met alle afleidingen, die het vrije denken in de weg staan. Nee, echte vrijheid is voor de mens niet weggelegd, of het moet de vrijheid van een zeilmeisje als Laura zijn.

En toch overviel mij vanmiddag even een gevoel van vrijheid. Ik ben de gelukkige bezitter van een elektrische scooter. Nee, geen snorscooter maar echt een bromscooter waarop je een helm moet dragen en dus ook legaal sneller dan zo’n snording.

Veel vrijheid heb je daar overigens ook niet mee. Het fietspad op weg naar de stad is voor mij eigenlijk verboden terrein. Vanmorgen werd ik nog door een boze fietser uitgefoeterd. Dus nam ik vanmiddag voor een keer een omwegje.

En toen overviel mij even dat gevoel van vrijheid met de wind in het gezicht zonder motorgeraas en voor het gevoel snel alleen op een brede weg voor een boodschapje dat ook morgen had gekund.  Tja, het stelt niet veel voor. Maar het is tenminste iets.

Sailing away

Wat trekt mij dag in dag uit naar Harlingen deze week? De imposante zeilschepen, de andere liefhebbers of is er meer?

Staren over zee met slechts nu en dan een silhouet van een schip in de verte is altijd al een aangename tijdpassering geweest. Dit en bezoeken aan oude kerkhoven mooier kon ik het niet bedenken. Het zegt natuurlijk wat over mij, dat is wel duidelijk.

Het diepe verlangen ergens anders te zijn dan in het saaie dagelijkse leven. In jonger jaren de angst voor een geregeld leven. Zwelgen in Slauerhoffs gedichten. ‘Alleen in mijn gedichten kan ik wonen’ schreef hij al.

Mijn favoriete verhaal was ‘Such is life in China’. Langzaam verdween de angst en gleed ik toch langzaam in zo’n geregeld leven. Al was het toch door mijn beroep nog boeiender dan ik me vooraf had voorgesteld.

Desondanks bleef het staren over zee een favoriete bezigheid. De gedachte met een vliegtuig verre reizen te maken heeft mij nooit getrokken. Liever zou ik een lege hut betrekken op een vrachtschip en de eindeloze oceaan overvaren om zo op een bestemming aan te komen.

Bij het aanschouwen van die zeilschepen in de Harlinger haven deden de schepen uit nabije Europese landen mij weinig, ondanks de pracht van de schepen. Nee, de twee Russische schepen, die maakten iets in mij wakker.

Aan boord die prachtige Karpatenkoppen in matrozenkostuum of officierenkleding. Het ene meisje tussen al die puisterige jongemannen maakte indruk. Niet omdat ze mooi was maar simpel omdat er voor een jongere man er iets van belofte in moet hebben gezeten en voor mij slechts weemoed naar vervlogen tijden.

Vanmiddag vertrokken de veelmasters voor  een race naar Esjberg. Zou ik mee willen? Nee, absoluut niet. Daar hangt toch iets te veel de sfeer van Pieter Stuyvesant omheen. Misschien op de Russische schepen vanwege het totaal vreemde en typische marinecultuur. Maar dan alleen het vreemde.

Zou ik net als Slauerhoff kunnen aanmonsteren op een vrachtschip met onbekende bestemming? Die vraag bekruipt mij wel. Hoe irreëel ook. Sinds er geen dagelijkse werkdruk meer is, neemt de fernweh  eerder af dan toe. Dat is pas echt verontrustend. Het wordt tijd plannen te maken.

Niets nieuws onder de zon

De wereld staat in brand en wij kijken voetbal. Ooit was dat het verwijt van een oudere journalist tegen een sportcollega. Er is niets nieuws onder de zon.

Een hekel aan sport, nou nee, maar ook weer niet overmatig geïnteresseerd. We kijken ernaar, niet altijd maar als er mooi wordt gespeeld en de wedstrijd is spannend willen we er nog wel eens eentje uitzitten.

Naarmate het toernooi vordert krijg je toch weer meer oog voor wat in de rest van de wereld gebeurt. Ook al komt Nederland ver. Ach, de uitslagen volgen is doorgaans al voldoende, straks nog even de finale zien en dat was het dan weer.

Ondertussen dreigt het Midden-Oosten weer in brand te geraken. In Irak en Syrië vallen dagelijks tientallen, zo niet honderden doden. In Nederland laait de discussie over racisme weer op, dankzij verstandige woorden van een VN-commissie.

Waarmee maar gezegd mag zijn, dat er voldoende nieuws is om voorpagina’s te vullen. Helaas geldt dit alleen voor de twee voetbalvrije dagen. We zijn nog niet een dag verder of ja hoor, daar gaan we weer. Oranje gekleurde voorpagina’s.

Halve zolen die in het oranje voor de buis zitten krijgen alle aandacht en nog serieus ook. In plaats van gerichte psychische hulp. Vinden alle lezers dit leuk, vraag een mens zich in gemoede af.

Het is de misplaatste idee dat kranten alles moeten doen om lezers aan zich te binden en als je hiervoor op de knieën moet, dan moet dit maar. Nu het crisis is in krantenland lijkt het hek helemaal van de dam.

Nu ik dit schrijf weet ik dus nog niet of Nederland door gaat. Eerlijk gezegd zou ik het jammer vinden als dit niet het geval zou zijn. Maar het gevolg zal wel weer zijn, dat de voorpagina’s wederom oranje kleuteren.

Er zit een voordeel aan. Een beetje terrorist pleegt zijn euveldaden alleen wanneer hij alle aandacht krijgt. En hier weet je nu dat het voetbal even belangrijker is. Het niveau van dreiging kan dus even naar kleurloos. Vanavond laat kijk ik wel even naar de uitslag. En kijk of ik morgen veilig over straat kan.

We willen het niet zien

En daar is ie weer de discussie over Zwarte Piet. En hier gaat het eigenlijk helemaal niet over. Terecht maakt die Franse dame op een problematischer verschijnsel.

Je hoeft geen helderziende te zijn om te weten dat er in Nederland racisme bestaat. Dat is geen schande, want dat is er in elk land. Het verontrustende van Nederland is de ontkenning.

Daarin gaat een premier voorop, die lacherig doet over de Piet-discussie. En wie kent niet het verschijnsel dat een gekleurde medemens bij voorbaat wordt ingeschat als schoonmaakster. Verbaasd is men dan als het een hoogleraar is.

Die verbazing is een uiting van ingesleten denken over anders gekleurden. Dat hoeft niet erg te zijn, als mensen bereid zijn dat denken bij te stellen en dat gebeurt niet in Nederland. 

Inmiddels tellen de Nederlandse universiteiten veel gekleurde mensen. Mede-studenten zijn allang kleurenblind. Het probleem komt pas na het afstuderen. Ben je als gekleurde net zo mooi lid van netwerken voor de mooie baantjes of moet je je tien keer bewijzen eer je ook maar uitgenodigd wordt om een kans te maken?

De reacties van wit Nederland op deze vragen is een bewijs van de stelling dat het aan de orde stellen van racisme hier niet wordt geaccepteerd. Nog erger is dat op dat moment de ergste vormen van racisme naar buiten komen. Vraag maar aan Anouk.

En daar mag je dan weer niet over spreken. Dat maakt de uitspraken van de VN-commissie al te terecht. En het racisme blijft doorwoekeren. Al doen de meeste kleurlingen en andere allochtonen het straks beter dan die racistische taal uitkramende domkoppen.