De rot in het land

 

Wie jaren geleden waarschuwde tegen het voortdurend gehak van rechts op links in een overwegend rechts georiënteerd land, werd niet echt serieus genomen. Dat vooral rechts, vergetend dat het eigenlijk al decennia aan de macht is, haat zaaide tegen links wilde er niet in. Want ´links kon er toch ook wat van´. Het verhaal van beide kanten dat allang geen stand meer zou mogen houden na alle aanslagen van door rechts geïnspireerde terroristen.

 

Wat ooit goedmoedig begon met Hans Wiegel die PvdA-er Joop den Uyl uitmaakte voor Sinterklaas, is door zijn opvolgers kwaadaardig omgezet in het succesvol betichten van linkse partijen van potverteren. Dat extreemrechts daar nog een schepje bovenop deed, door zo´n beetje alle problemen van het land te wijten aan links, versterkte de teloorgang van de linkerkant van het politieke spectrum.

 

Linkse partijen durfden niet hard genoeg stelling te nemen. En zo kan het dat te veel burgers in een welvarend land, ja een van de meest welvarende van Europa, uit veelal aangeprate, soms terechte onvrede op haat zaaiende partijen als PVV, FvD, JA21, BVNL  en BBB stemmen. Haat tegen buitenlanders, islam, wetenschap, media, eigenlijk tegen alles wat de aandacht van het eigen falen zou kunnen afleiden. 

 

Kapitale woonboerderijen op het Friese platteland worden inmiddels ontsierd door omgekeerde vlaggen. Hoezo onvrede, hoezo niet gehoord? Als er echt zoveel burgerlijke onvrede is over het beleid van de afgelopen decennia, waarom dan niet afgerekend met VVD en CDA als voornaamste veroorzakers en stemmen op linkse partijen die zich allang tegen dat beleid hebben gekeerd? Onwetendheid? Desinteresse? De media die wel erg volhardend zijn in het op het schild te hijsen van extreemrechtse nitwits, louter uit angst de stem van de bezorgde burger te missen?

 

Neem nu de bedreigingen aan het adres van schrijver Pim Lammers, die zich uit angst hiervoor terugtrok als schrijver van een gedicht voor de Kinderboekenweek. Rondom klonk het van links tot rechts dat hier de vrijheid van schrijvers in het geding was. Wellicht, maar waarom de rol van extreemrechts in het haat zaaien tegen Lammers niet duidelijker benoemd? Bang voor de bezorgde burger?

 

Een symposium over de wolf wordt gekaapt door extreemrechtse wolvenhaters en moet worden afgeblazen. Vrouwen in de politiek moeten op hun tellen passen, want extreemrechts heeft het niet zo op vrouwen op belangrijke posities, zeker niet bij links geachte partijen. Dat D66 nu de meest gehate partij is in bruine kring, zou op de lachspieren moeten werken, als het niet onderdeel was van een strategie. Een strategie gericht op het tot zwijgen brengen van alles wat niet in het eigen gedachtengoed past. Gematigder politici laten nu al weten, niet alles meer te durven zeggen.

 

Oude verworvenheden uit verlichter tijden lopen gevaar. Zichzelf redelijk noemende mensen willen nog steeds met de ´bezorgde burger´ in gesprek, die hier kennelijk voor te porren is. Hou toch op, dat is helemaal niet de bedoeling. We staan erbij, kijken ernaar en te vaak stemmen we op de partijen die onderdeel zijn van die strategie. Er is geen Poetin nodig in Nederland. De rot zit er al in.

 

 

De vakbladen als onderdeel van het agrarische probleem

We moeten het eens hebben over de agrarische vakpers. Tenslotte is dat zo´n beetje het enige medium dat tegenwoordig nog op de iconische keukentafel van de boeren terecht komt. En natuurlijk is het de oorsprong van Caroline van der Plas.

 

In de tijd dat ik landbouwjournalist was, waren de vakbladen wel eens bron van het nieuws, maar vaker aanleiding tot grote verbazing. Degenen die zich er journalist noemden, hielden zich tot in detail bezig met de sector waarvoor ze schreven. Details, waarvoor journalisten van de algemene pers, tot hun frustratie, weinig belangstelling hadden.

 

Tijdens persconferenties van bijvoorbeeld de Rabobank, of van de agro-industrie waren zij vaak beter op de hoogte dan de sprekers. Dat wil zeggen van de details in de varkens-, kalver- en pluimveehouderij. Groot was dan de frustratie dat de tentoongestelde kennis niet werd gewaardeerd, zeker niet door hun algemene vakbroeders, die vaak liever wilden horen hoe er werd gedacht over de kritiek op de sector.

 

Die frustratie kwam onlangs ook naar voren bij Caroline van der Plas, die zich in haar tijd als ´journalist´ steeds weer verbaasde over het gebrek aan kennis bij de algemene pers. Nu was zij dan ook chef-redacteur van Pig Business en Pluimveeweb bij Agrio Uitgeverij, een pr-blad voor de vleesindustrie. Bladen waarin het vergeefs zoeken is naar reflecties op de eigen bedrijvigheid, laat staan maatschappelijke zaken.

 

Mijn collega´s van de vakbladen waren veelal afkomstig uit de agrarische sector, boerendochters en -zonen voor wie op de boerderij geen plaats was. Zelfs de enkeling die werkzaam was voor de algemene dagbladen, zoals ik, had vaak zo´n achtergrond. Het botste wel eens dat ik al weer een generatie verwijderd was van het boerenerf, maar omdat ik  landbouwjournalist voor de Leeuwarder Courant was, werd ik min of meer geaccepteerd.

 

In die tijd verscheen ook het Agrarisch Dagblad. Een krant waar de redacteuren poogden de wereld vanachter een agrarische bril te aanschouwen. Hier werkten ook weer journalisten, die ofwel uit de algemene journalistiek kwamen ofwel daar later in terecht kwamen. Hoofdredacteur Hylke Speerstra werd zelfs later hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant. De krant was uiteindelijk geen lang leven beschoren. Zoveel viel er nu ook weer niet met die agrarische bril te bekijken en zoveel belangstelling was er nu ook weer niet bij de boeren. 

 

In diezelfde traditie bestaat nog immer het weekblad van de LTO, Nieuwe Oogst. Toentertijd was het een echt journalistiek blad. De journalisten snapten er de collega´s van de algemene pers wel, ook als die zich kritisch uitlieten over hun sector. Hoe het blad inmiddels is, weet ik niet.

 

Resten de specialistische vakbladen, die nog immer in de brievenbus op boerenerven belanden. Heel af en toe lezen algemene journalisten die bladen en verbazen zich hogelijk over het gebrek aan realiteitszin. Zeker bij het tot in bloederige details beschrijven van aanpassing van dieren aan stalsystemen, zonder ook maar het geringste oog voor dierenwelzijn of kritische geluiden in de buitenwereld.

 

Die bladen dus waar zich journalist wanende voorlichters het wel uit hun hoofd laten zich kritisch uit te laten over gebruiken in hun sector. En die door boeren betaald en hogelijk gewaardeerd worden. En die voorlichters ergeren zich dus blauw aan echte journalisten, die in plaats van hun geliefde details algemene en soms kritische vragen stellen.

 

Mijn positie werd langzaam toch wel een beetje moeilijk, omdat veel boeren steeds minder op hebben met kritische geluiden, zeker niet van een specialist op hun gebied. Toen viel het met bedreigingen nog wel een beetje mee, hoewel de eerste harde woorden al vielen.

 

 Later toen ik al afscheid had genomen van de landbouwjournalistiek meende een gerespecteerd oud-collega waar bij mij het probleem zat. ,,Je houdt niet van boeren´´, zo meende hij. Tsja, ik houd ook niet van wetenschappers of natuurbeschermers, dat wil zeggen niet van allemaal, waarover ik later schreef. Maar het geeft wel zo´n beetje de denkwijze in de agrarische pers weer, die daarmee onderdeel van het agrarische probleem zijn.

 

Hoe bruin zijn boeren?

Boeren worden opgejut door extreemrechts en komen zo in het bruine kamp terecht. Dit kunnen we deze dagen van veel kanten horen. Maar klopt het ook. Zijn boeren zulke authentieke onschuldige wezens, in tegenstelling tot de verdorven stedeling? 

 

Als jongetje van amper zes bracht ik bijna al mijn vakanties door op de boerderij van mijn grootmoeder en haar twee broers. Het waren paradijselijke jaren, bij boeren die alles nog met paarden deden, in weilanden die nog doorsneden werden door greppels en zeker in de lente rijk aan kruiden.

 

Wist ik veel, als ik de gesprekken hoorde van de drie. Natuurlijk, ik hoorde later wel eens opmerkingen, die mij verbaasden. Zoals over de Holocaust: ,,Nou ja, die ´lapkepoepen´ waren ook niet zulke besten´´.  Maar, als jochie snap je het ook niet allemaal.

 

Later, zo gaan die dingen, kreeg je andere belangstelling. En de bezoeken aan de boerderij werden zeldzamer. Met het ouder worden werden ook de donkere kanten zichtbaar. Natuurlijk, het was ook een merkwaardig stel, twee ongetrouwde ooms en een ongehuwde moeder, mijn oma. In het nabijgelegen dorp hoorden we wel eens nare opmerkingen.

 

Maar ach, als er ´s avonds vanuit het benepen kamertje aan de voorkant van de boerderij naar buiten werd gekeken, was het commentaar ook niet van de lucht. En niet altijd even ruindenkend. Een andere kerk, een nieuwe trekker, een ander uiterlijk, het was al snel aanleiding tot veroordeling.

 

Tot ik ging samenwonen met mijn lief en haar kinderen. Ja, haar dochter was donker. Dat was een probleem voor de drie. ,,Dan is ze dus met een neger naar bed geweest´´, waarmee ze werd af geserveerd en ik kwam niet meer terug. 

 

Tot vele jaren later. De oudste oom en mijn oma waren al overleden. De jongere oom, inmiddels bijna 100, woonde inmiddels in het dorp en bleek weinig meer op te hebben met het boerenbestaan. Met zijn octaaf te hoge stem en voorkeur voor huishoudelijk werk en nette kleren, paste hij er niet zo in. 

 

Maar het gedachtegoed was nog immer wat we nu puur racisme zouden noemen. Dat hij een voor iedereen zichtbare een waarschijnlijk niet praktiserende homo was, had hem niet ruimdenkender gemaakt, de vele reisjes met mannelijke dorpsgenoten evenmin. Over hypocrisie gesproken.

 

Het zette mij aan het denken over de oudere oom. Iedere vrijdag reisde hij af naar de veemarkt in Sneek. Als jochie wilde ik natuurlijk graag mee. Immers, wij mochten overal mee. Als de merrie naar de hengst moest, gingen we mee. Als de stier aan het werk moest, mochten wij toekijken. Maar mee naar de veemarkt, nee. Dat die veemarkt omringd werd door bordelen, drong pas later tot mij door.

 

Vele jaren later werd ik landbouwredacteur, een beetje vreemde eend tussen de boerenzonen en -dochters. Het werkterrein kwam mij bekend voor. De LTO-vergaderingen hadden nog iets van kerkdiensten. Een boerenleider legde uit wat de heren in Brussel of Den Haag hadden bedacht en hoe boeren daarmee moesten omgaan en daarna was het tijd voor gemoedelijke gekeuvel. 

Bekend terrein voor mij, ook de misogynie, het afzetten tegen de ambtenaren, de stedeling en alles wat niet des boers is, ach, nieuw was het niet. Evenals de verheerlijking van het sterke lichaam - zie mijn handen eens, die van jou hebben nooit gewerkt -, de agressie tegen ambtenaren.

 

Het is een parallelle wereld waarin veel van de die boeren leven. Opgegroeid op de boerderij, naar school in het agrarisch onderwijs en in de huiskamer weinig anders dan de vaktijdschriften. Op het erf alleen collega´s en verkopers van veevoer en dergelijke. Natuurlijk, verstandige boeren sturen hun kroost de wereld in en laten hen algemeen onderwijs volgen, dat een open toekomst mogelijk maakt. Maar ja, die anderen van het type  ,, onze Jan die niet zo goed kan leren, moet maar op de boerderij´´, zijn nadrukkelijk aanwezig.

 

Toen ik voorzichtig in commentaren de boeren een spiegel begon voor te houden, onder andere over de onhoudbaarheid van hun intensieve werkwijze was de boosheid niet van de lucht. Zeker na kritische opmerkingen over de raaigraswoestijnen. De krant die altijd aan hun kant had gestaan, was nu plots tegen hen, was het denken. En dreigende taal werd soms geuit.

 

Sinds die tijd is er veel veranderd. Maar eerlijk is eerlijk in de opmerkingen van de boze boeren hoor ik de weerklank van vroeger tijden. En waar mijn oma nog de krant las, hebben de boze boeren die allang de deur uitgedaan, net als alles wat niet in hun straatje past.

 

Ze zijn geradicaliseerd, zegt men. Tja, ze hebben de macht van de trekker ontdekt en er blijken politici met een luisterend oor, zonder kritische opmerkingen te zijn. Maar opgehitst, ik vraag het mij af. Mijn racistische ooms werden toen niet gecorrigeerd, hun benepenheid was gemeengoed in de omgeving. De botheid, de verheerlijking van het platteland, de afkeer van het intellect, het is niet nieuw.

 

In die parallelle wereld heerst een gedachtegoed, dat bedenkelijk bruin is. Althans, niet gecorrigeerd door de buitenwereld, verschilt het weinig van de taal van bruin rechtse politici. Als de politiek er niet in slaagt die vicieuze cirkel te doorbeken, staat ons nog wat te wachten. Er is bedenkelijk veel steun voor de opvattingen van de trekkerboeren. Te veel.

 

 

 

 

Ook Coronanieuws is niet gratis

In tijden van het Coronavirus is niets meer wat het leek. De afkeer van feiten, de haat tegen deskundigen, plots is er weer vertrouwen in de ouderwetse kennisleveranciers. Help ons, wetenschappers, roepen mensen alom, help ons tegen dit virus. Zelfs de traditionele media zien een herwaardering.

Nog maar een week geleden kon je op sociale media lezen, dat deze tmedia, lees kranten en ook de NOS, hebben afgedaan. Ha, de NRC, de Volkskrant, ja ook de regionale kranten, onbetrouwbare bronnen waren het geworden, door links activistische journalisten volgekladde papierrollen. De mainstreammedia (MSM) was een scheldwoord om kranten en televisie af te serveren.

We zijn nog maar een week doordrongen van de ernst van de Coronacrisis en luid klinkt de roep om de traditionele media. En ontdekken de mensen die de krant de deur hebben uitgedaan, dat ze moeten betalen voor toegang tot de artikelen op internet van de MSM. Dus roepen ze heel hard, dat artikelen over het Coronavirus niet achter een betaalmuur mogen.

Er zijn kranten, die aan deze roep gehoor geven. Hier in Spanje was de grootste krant El País net bezig met de omschakeling naar een betaalmuur. Met de huidige crisis is besloten daar even vanaf te zien, iedereen kan de krant nu in zijn geheel op internet inzien. En dus kennisnemen van niet alleen nieuws over het Coronavirus, maar ook van alle rijkdom die de krant biedt.

Ergens heb ik het donkerbruine vermoeden, dat deze omslag niet zal beklijven. Na de crisis zullen mensen boos zijn als de artikelen weer achter de betaalmuur verdwijnen en hun frustratie uiten door de MSM weer verdacht te maken. 

Domrechts poogt wel mee te liften op de hang naar feiten in onzekere tijden, maar zodra het virus op de terugweg is, zullen ze de complottheorieën weer ruim baan geven. Dat is hun reden van bestaan en de MSM stonden en staan dat in de weg. Dus worden die straks weer afgeserveerd.

Want laten we eerlijk zijn, sinds het mensen niet meer het schaamrood op de wangen bracht, te bekennen dat ze geen kranten meer lazen, is de vatbaarheid voor onzinnige flauwekul van partijen als Forum voor Democratie, de PVV en de rechtervleugel van VVD en CDA sterk toegenomen. En niet alleen onder laagopgeleiden.

Moeten media daarom nu maar meegaan in de roep om de inhoud van die kranten gratis ter beschikking te stellen, nu mensen daar zo hartstochtelijk om vragen? Ik snap dat kranteneigenaren er warme gevoelens van krijgen. Toch is het niet slim, met in het achterhoofd het niet beklijven van de liefde voor de MSM.

De manier om waardering voor iets te creëren is ook er waarde aan te koppelen. Nieuws is niet gratis. Journalisten over de hele wereld werken eraan en soms met grote risico´s, gezien het aantal gedode journalisten. Het zou een belediging voor al die mensen in de vuurlinie zijn, de vruchten van hun arbeid voor niets af te staan.

Laat mensen in vredesnaam betalen voor de media. De kans is groot dat ze er dan blijvender waardering voor zullen krijgen. Niet alleen voor de papieren vorm maar ook voor de digitale versie. En wat krijgen we er niet voor moois voor terug. Mensen die eindelijk weer eens gaan nadenken, want wie leest doet dat, en niet meegaan in de barre nonsens van domrechtse politici en andere schreeuwlelijken. Plus betere kranten omdat ze niet meer tegemoet hoeven te komen aan de domheid van vermeende boze burgers.

Ongehoord bezorgd

Moet je nu boos zijn over zo´n nieuwe omroep Ongehoord Nederland? Moet je eigenlijk de betreffende minister vragen dit initiatief niet te belonen met zendtijd wegens haatzaaien en het voornemen onzin te verkopen? Het zou allemaal kunnen, maar het zit er niet in.

In eerste instantie moet een mens hartelijk lachen om dit initiatief, zeker als hij de personen erachter in acht neemt. Mislukt kamerlid Ybeltje Berckmoes, oud-oorlogsverslaggever Arnold Karskens en ook al ooit journalist Joost Niemöller. Allen redelijk boven de zestig. Over Ybeltje valt niet veel meer te vertellen, dat ze over de toch warempel niet zo hoge drempel van het kamerlidmaatschap struikelde.

Karskens was ooit een gewaardeerd verslaggever van oorlogen. Daarbij heeft hij vermoedelijk een tik van de molen gekregen, want eenmaal terug radicaliseerde hij rap toen hij merkte dat zijn waarschuwingen voor een aanstaande burgeroorlog van ontevreden burgers en islamisering niet al te serieus werden genomen.

Hij is in de gewone media, de inmiddels door hem gehate mainstream media (MSM), niet meer te werk gesteld. Op Twitter is hij evenwel enorm actief. Daar spuwt hij zijn kritiek op de MSM en vooral de NPO. Daar houdt hij een zwartboek van bij. Joost heeft een gewoner journalistieke loopbaan en is ook niet meer gewenst in de MSM.

Op Twitter krijgen beiden veel bijval van lieden, die niet ophouden te vermelden dat ze allang geen kranten meer lezen, geen NOS-journaal meer kijken. Deze lieden zijn er trots op dat ze al hun kennis van de staat van de wereld van de sociale media vernemen. Dat ze heel vatbaar zijn voor complottheorieën van de firma’s list en bedrog zoals daar zijn FvD en PVV heeft daar wellicht mee te maken.

Is het erg dat er voor deze mensen nu een aparte omroep zou komen? Met waarschijnlijk een avondje per week onzin, zeuren over klimaatdrammers en andere flauwekul. En veel complottheorieën gepresenteerd door Joost.  Te lachen zal er veel zijn voor redelijk denkende mensen en zo nu en dan ook treurnis over zoveel apekool.

Helemaal onschuldig vermaak is het evenwel niet. Er zal voor de juristen menig schandaaltje te verhapstukken zijn bij de aangekondigde racistische prietpraat. Ergens lijkt het wel handig als dat allemaal op een avond per week langs komt. Er is echter een maar.

Uit de Verenigde Staten kennen we FOX, waar alles wat uiterst rechts is dan wel evangelisch de vooroordelen door laat voeden. De liefhebbers luisteren en kijken alleen naar FOX. Helaas zijn dat er in de VS heel veel, genoeg zelfs om een president te kiezen.

Nu is de VS natuurlijk een veredeld ontwikkelingsland en zijn we hier wel wijzer. Toch mag een mens er niet gerust op zijn, dat er behalve de 50.000 leden straks ook andere mensen met een extreemrechts profieltje (trekkertje en vlagjes van Nederland en Israël) gaan kijken. Die, mochten ze nog wel eens iets gedrukts lezen of nieuws op televisie kijken, dan definitief afscheid nemen van redelijker media. 

Ze hebben de wind een beetje mee in Nederland, eigenlijk in heel Europa. Dat is zorgelijk. Daarom moet je toch eigenlijk maar tegen een eigen omroep voor domrechts zijn. Er zijn wel andere komische programma´s. Misschien is het beter een alfabetiseringscursus op te zetten of een cursus onzinherkenning.

Een lesje in democratie

Waar is het toch misgegaan in Nederland? Die vraag blijft een mens maar bezighouden. Zo van een afstand lijkt het een heel redelijk land met welvarende mensen. Allemaal toch redelijk onderwijs genoten tot en met op zijn minst toch middelbaar beroepsonderwijs. Dan lees je de reacties op een aardige burgemeester en verbaas je je.

Die arme burgervader Fred Veenstra van de gemeente Fryske Marren kwam heel bedachtzaam met het idee volgend jaar om tafel te gaan zitten met inwoners om het eens te hebben over de kleur van het hulpje van Sinterklaas. Potverdikkie, zal ie vandaag gedacht hebben nadat zijn idee in de Leeuwarder Courant was verschenen. Honderden reacties maar liefst op onder andere Facebook en weinig flatteus voor Veenstra.

Even de reacties doorbladerend kom je al snel tot de conclusie dat er onder de regeerders een merkwaardige opvatting heerst over democratie. De meeste scribenten houden het erop, dat er een meerderheid is voor het behoud van een zwarte piet en daarmee uit. Sommigen merken daarbij ook nog op, dat dit het kenmerk is van een democratie.

Aj, laat het de schrijvers van de Grondwet niet horen. Juist het rekening houden met een minderheid is een kenmerk van een democratie. Dan gaat het niet aan om te benadrukken dat het een minderheid van enkele procenten zou betreffen. Want dat doen de scribenten graag, even vaststellen dat het om slechts enkele – ook nog nieuwe Nederlanders – gaat.

Dat is niet alleen weinig democratisch. Hebben die mensen nu echt geen les gehad in de Grondwet en de betekenis van democratie? De vraag stellen is hem beantwoorden, ben ik bang. Nee, die lessen zijn er niet echt geweest, zeker niet in het mbo. Maar goed, ook zonder les in democratie kun je nog wel het zaadje van enige empathie oppikken. Dat zaadje is onder de reageerders kennelijk op rotsachtige bodem gevallen.

Want dat is toch wel het opvallende aan de honderden reacties. Het totale ontbreken van medemenselijkheid. Wie last heeft van de - wellicht niet zo geweldige - gewoonten van de meerderheid moet zich maar aanpassen of anders vertrekken naar het land van herkomst. Ook als de wieg in Nederland heeft gestaan. Alsof hier de meerderheid een vreselijk kwaad wordt aangedaan.

Uit de vele betogen in deze tijd van het jaar begrijp ik, dat het hier burgers betreft die nog enige tijd nodig hebben om aan alle snelle veranderingen te wennen. Pardon, hoe lang hebben ze dan nodig? En aan welke veranderingen dan dat het zo moeilijk is? Nou ja, globalisering en zo.

En dan mag je in de discussie niet het R-woord gebruiken, want dat vertraagt dat wennen aan veranderingen. Dan gooien die arme burgers de kont tegen de krib. Nogmaals, welke veranderingen dan? Dat minderheden niet meer dankbaar de kruimkes van ´s heren tafel eten, maar om een boterham vragen? Dat mogen ze kennelijk niet, dan worden die trage burgers boos.

Goed, ik zal het R-woord niet gebruiken en evenmin het F-woord. Maar eh, als mensen zo´n moeite hebben met minderheden die hun plaats opeisen, waarom hebben ze dan geen moeite met steun van bedenkelijke sujetten als daar zijn voetbalhooligans en Pegida-voormannen? Die eisen ook hun plaatsje in de discussie op. Of zijn dat geen minderheden? 

Je zou denken, dat alleen het feit dat de bruine kant van Nederland zich aan jouw kant schaart, voldoende is om enige afstand van het eigen standpunt te nemen. In Friesland kennelijk nog niet. Daar schaart men zich graag achter een blonde over het paard getilde actievoerster met een strafblad. Want ja, zij bedreigt onze status niet en die minderheden wel.

Want als ze hun plaatsje opeisen, kan dat betekenen dat de meerderheid misschien een stukje moet opschuiven. Een weldenkend mens met een beetje gevoel voor medemenselijkheid zal dat wel doen, wat het gaat om bijna niets. Maar ja, nu gaat het om piet, maar straks nemen ze ons kerst en paas af, las ik. Op zo´n moment geef ik het op. Blij dat ik vertrokken ben.